راست گفتن :

چقدر اندک هستند کلماتی که ارزش شان بیشتر از سکوت باشد

آتش بگیر تا که بدانی چه می کشم

احساس سوختن به تماشا نمی شود

ارسطو معتقد است : فلسفه با «حیرت در برابر هستی» آغاز می شود ،

از سوی دیگر عطار نیشابوری «حیرت» را بعد از طلب ، عشق ، معرفت ، استغنا و توحید ، وادی ِ ششم از هفت شهر عشق می داند که فرد عارف بعد از آن به وادی فقر وارد می شود .

همیشه معتقد بوده ام که هر گونه علمی و هر نوع معرفتی با واژگانی خاص که معانی ویژه ای برای آنها اعتبار می کند ، منظور خود را بیان می دارد ؛ و فرد به هنگام مواجهه با جملات و نظرات از سوی صاحبان ِ آن علوم باید متوجه ِ این موضوع باشد تا دچار خلط مباحث در میان علوم مختلف نشود .

با این حال و در کنار این مسئله ، بر آنم که «حقیقت» آینه ای است که از آسمان فرو افتاده و تکه تکه گشته و هر قطعه از آن نزد قومی ، موجود است . پس شاید که بتوان با کنار هم نهادن هر کدام از این قطعات به آینه ی تمام نمائی از حقیقت دست یافت .

حال با این مقدمات ، سؤال این است :

آیا می توان بین «حیرت» ِ شخص فیلسوف و حیرانی ِ عارف نقطه ی اشتراکی جست یا خیر !؟

آب کم جو

تشنگی آور بدست

...

الهی کَیف َ أدعوک و أنا أنا

و کَیف َ أقطع رجائی مِنک و أنت َ أنت

به نام نامی تو شروع می کنم ، به امید آنکه

توانم دهی در پرداختن به آنچه شایسته است دانسته شود

و یاریم بخشی در عمل بدانچه بایسته است انجام شود .

دنیا و دین ... علم و عرفان ... عمل و نظر ... پله پله

همه را می پویم و می جویم به امید آنکه

انتهای این نردبان به دیدار تو ختم شود .